بابک احمدی (زادهٔ ۱۳۲۷ در تهران) نویسنده، مؤلّف، مترجم، منتقد هنری و پژوهشگر ایرانی است. آثار وی از متون پرفروش در بازار کتاب‌های فلسفی ایران است و بیشتر آن‌ها را نشر مرکز چاپ می‌کند وی در سال ۱۳۲۷ در تهران به دنیا آمده و مقیم همین شهر است. احمدی در سال ۱۳۴۹ مدرک کارشناسی علوم سیاسی را از دانشگاه تهران دریافت کرد و سپس برای ادامه تحصیل به پنسیلوانیای آمریکا رفت و در مقطع کارشناسی ارشد فلسفه از دانشگاه پنسیلوانیا فارغ‌التحصیل شد. احمدی سالهای ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ را در لندن و سال‌های بعد تا بهمن ۱۳۵۷ را در پاریس گذرانده‌است. او فعالیت سیاسی علیه حکومت محمدرضا پهلوی داشته‌است. وی هم‌چنین در سال‌های اخیر از منتقدان سیاست‌های جمهوری اسلامی بوده‌است. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ به همراه خشایار دیهیمی با انتشار بیانیه‌ای به دفاع از اصلاح‌طلبی در انتخابات پرداختند و تأکید کردند که کارنامه چهارساله آقای احمدی‌نژاد اسباب سرشکستگی حکومت و تحقیر ملی بوده‌است. بیشتر آثار نخستین و نوشته‌های احمدی مربوط به نقد سینمایی و سینماگرانی چون برسون و آندری تارکوفسکی بود که در اواخر دههٔ ۶۰ و در مجلاتی چون فیلم منتشر می‌شدند.[۷] کار فلسفی او با ترجمهٔ اثری از والتر بنیامین آغاز شد که بنا به گفتهٔ خود او ترجمهٔ خوبی نبود و او خود از بازچاپ آن جلوگیری کرد. او در سال ۱۳۷۰ کتاب مهمی نوشت با عنوان ساختار و تأویل متن در دو مجلد و در آن به شرح و معرفی آرای بسیاری از اندیشمندانی مانند رولان بارت، ژاک دریدا، ژولیا کریستوا، پل دومان، اومبرتو اکو، تزوتان تودوروف، یاکوبسن، گریماس، پیرس، شلایرماخر، دیلتای، گادامر، پل ریکور، لوی استروس، میشل فوکو، ژان فرانسوا لیوتار، ژیل دولوز، ژرژ باتای، و … پرداخت که تا آن زمان برای خوانندهٔ فارسی‌زبان ناآشنا بودند. کتابی با این حجم و مضمون پیش از این به چنین صورت منسجم و جامعی در زبان فارسی ارائه نشده بود. نقد اجتماعی احمدی یکی از پیشگامان نقد مدرنیته در ایران است. او در معرفی بسیاری از اندیشمندان و فیلسوفان غربی بسیار تلاش کرده و توانسته نسلی از جوانان علاقه‌مند به فلسفه را با اندیشه‌های مدرن و پسامدرن آشنا کند. او در سخنرانی‌های گوناگون‌اش در دانشگاه‌های ایران همواره به مسائل اجتماعی و سیاسی ایران معاصر توجه داشته‌است.